De Paastuin De Paastuin

Er is eigenlijk alleen in beelden over te spreken. Over hoe de graftuin herschapen is. Het graf van Jezus wordt leeg gevonden: verwarring, ontsteltenis, uiteindelijk intense vreugde. De Heer is opgestaan! Het graf heeft Hem niet kunnen vasthouden, de beklemming van de dood is doorbroken. Het doodsdonker is een stralend oogverblindend licht; de graftuin is herschapen in een Hof van Eden. Hoe zeg je dat uit?: het kán alleen maar in beeldtaal. Bij de dichter Sytze de Vries (geboren 1945) tuimelen de beelden over elkaar heen; zó pakt hij iets van het ongelooflijke van de herschepping, wervelend in de taal van bloemen. Om de vreugde en de nieuwheid van het leven uit te drukken; om in de Paasweek steeds weer te lezen en je eigen te maken wat het is, wat het betekent: de Heer is opgestaan!



In de Paastuin bloeien bloemen

in een taal die zich verstaat

met de kleuren van de liefde

en het licht in vol ornaat.


In dit hartje van de schepping

zingt het wie de tuinman is:

lelie in een kroon van dorens,

roos in woeste wildernis.

 

Als een parel glanst het zilver

van het kruidje-roer-mij-niet,

schoongewassen door haar tranen,

als gedoopt in haar verdriet.

 

Want zij heeft haar naam vernomen

van haar vriend, de ereprijs,

Hij zal al haar tranen drogen,

sleutelbloem van ’t paradijs.

 

Hoor hoe de viooltjes spelen

dat het altijd lente was.

Opgefleurd met regenbogen

zingt het door het groene gras,

 

fluit het kruid in klare tonen:

leve hoog de ereprijs!

Hij, het zaad van louter liefde,

ridderspoor naar ’t paradijs!

 

In de Paastuin bloeit het hooglied

van verlangen, bloemtapijt:

dat Gods kleur bewaart en uitgroeit

hemelsbreed en aardewijd.


ds. Nico Paap

terug